ΑΝΕΜΟΣ-ΝΕΡΟ-ΝΗΣΙΑ-ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΙΑ-ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ

Και ξαφνικά μου έκανε κλικ. Πόσο τέλεια δένουν και δείχνουν όλα μαζί. Απλά και ωραία:
Είμαι σε ένα νησί. Τις πιο πολλές μέρες έχει ένα λαμπρό ήλιο κι ας είναι χειμώνας. Οι ανέμοι φυσούν συνεχώς και πολύ δυνατοί. (Κι εγώ ο απαράδεκτος εξαρτιέμαι από τη βενζίνη).
Το νησάκι αυτό, κι ας είναι μικρούτσικο, κρατάει νερό! έχει πηγάδια, έχει υγροτόπους έστω και εποχικούς (είναι στους υγροτόπους όμως που οι συνθήκες του εδαφους επιτρέπουν τη συλλογή του νερού!). Ο χειμώνας ήταν εξαιρετικά ξερός. Όταν ήρθα το νησί ήταν ναρκωμένο. Με το που έπεσε εκείνη η βροχή για δυο μέρες, ανάσταση. Άρχισαν να βλασταίνουν οι σπόροι παντού, τα φυτάκια λες και τάβλεπα να μεγαλώνουν ώρα με την ώρα στα σημεία που περνάω κάθε μέρα. Μούμοιαζε ένα θαύμα πως ξύπναγαν τα κοιμισμένα φυτά, πως άλλαζαν οι ρυθμοί της φύσης, με μια βροχή δυο ημερών πάνω στη ξερή γη.
Χιλιάδες μεταναστευτικά πουλιά από δεκάδες είδη (σπάνια και μη) περνούν όλες αυτές τις μέρες από πάνω απ' το κεφάλι μου, αρπακτικά, στρουθιόμορφα, μια μεγάλη ποικιλία. Εδώ φωλιές από Καλικατσούδες, γλάρους, πετρίτες, βραχοκιρκίνεζα. Χιλιάδες έντομα, σαύρες, σαμιαμίδια, αρουραίοι, αγριοκούνελα. Εκεί, δίπλα σ' όλα αυτά, τα ίχνη του ανθρώπου αδιάψευστα για μια παρουσία χιλιάδων ετών.
Τα μηνύματα απλά και πολλά: Στη νησιωτική Ελλάδα με τόσο άνεμο και τόσο ήλιο είναι απαράδεκτο να εξαρτιώμαστε πέρα από κάποιο όριο από το πετρέλαιο και τη βενζίνη. (Νησιά Αποκλειστικά Ανανεώσιμης Ενέργειας δεν είναι ουτοπία. Αρκεί να το πιστέψουμε). Οι άνθρωποι θέλουν νερό, αλλά και η φύση θέλει νερό. Ας κάνουμε ότι μπορούμε για να εξασφαλίζουμε (μα και να εξοικονομούμε) νερό στα νησιά και αλλού, αλλά πρέπει να αφήνουμε το αναγκαίο περίσσευμα για τη φύση (δηλαδή και πάλι για μας). Χωρίς αυτό, πάλι θα αποτύχουμε. Πρέπει να ξέρουμε όμως ότι και με το νερό και με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τίποτα δεν θα επαρκέσει αν συνεχίσουμε εμείς οι χορτασμένοι δυτικοί να κάνουμε τόσο ενεργοβόρες ζωές. Χρειαζόμαστε έξυπνες αποφάσεις αλλά και εξοικονόμηση.

Τα νησιά μας, μικρά και μεγάλα, είναι ότι πιο πολύτιμο έχουμε να προσφέρουμε ως χώρα και στον παγκόσμιο πολιτισμό αλλά και στην παγκόσμια βιοποικιλότητα. Σπάνια και μοναδικά: τοπία, είδη ζώων και φυτών. Βράχια, βραχονησίδες, νησάκια και ειδικά τα ακατοίκητα, είναι πολύτιμοι τόποι για την άγρια φύση. Οι δε υγρότοποι των νησιών μας είναι οι πιο απειλούμενοι βιότοποι. Ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά, τοπία, πολιτισμός, οικισμοί, μεταναστευτικά και επιδημητικά πουλιά, νερό, τουρισμός, μόνιμοι κάτοικοι, άνθρωποι, ζώα και φυτά, όλοι και όλα πρέπει να συνδυαστούν με αρμονικό τρόπο. Αυτή είναι και η μεγάλη πρόκληση της σημερινής Ελλάδας.
Όλα τα παραπάνω που τα τελευταία χρόνια ήταν εξαιρετικά επίκαιρα, αλλά κανείς δεν τους έδινε σημασία, σήμερα έχουν έρθει στα στόματα όλων (δεν ξέρω αν και στα μυαλά όλων) λόγω της κλιματικής αλλαγής, που τα επιδεινώνει και τα κάνει τρισχειρότερα. Τώρα που έφτασε το μαχαίρι στο κόκκαλο, ξύπνησαν πολλοί μόνο και μόνο επειδή κάποιες εκθέσεις αδιαμφισβήτητης αξιοπιστίας και σοβαρότητας τόνισαν ότι οδηγούμαστε στην οικονομική κρίση! (οι οικολόγοι πάλι είχαν δίκιο, αλλά τα ώτα ανήκαν σε μη ακούοντες)
Ο καθένας από εμάς τους απλούς πολίτες μπορεί να κάνει πολλά, αλλά πρώτα απ' όλα πρέπει να πιστέψουμε ότι μπορούμε. Κανείς δεν έχει όλες τις απαντήσεις έτοιμες για εφαρμογή (άλλωστε η ζωή έχει ομορφιά όταν ανακαλύπτεις απαντήσεις μόνος σου). Μπορούμε όμως πριν ψάξουμε τελικώς για τις δικές μας απαντήσεις να απευθυνθούμε σε κάποιους που ήδη δουλεύουν το θέμα συστηματικά: Δέστε την καμπάνια του WWF Ελλάς για την κλιματική αλλαγή (και συμμετάσχετε) http://climate.wwf.gr

ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΕΝΟΣ

Συνεχίστηκαν οι 6άρηδες και 7άρηδες ΒΑ άνεμοι. Μετρήσεις έξω δεν μπορώ να κάνω γιατί μου παίρνει ο αέρας το τηλεσκόπιο. Έκανα μερικές από το κουβούκλιο του φαναριού, αν και τα τζάμια διαστρεβλώνουν λίγο την εικόνα μέσα από τα κιάλια.
Μέχρι την Κυριακή λένε οι προβλέψεις θα συνεχίσουν οι άνεμοι και οι φουρτούνες. Μέχρι το Σάββατο μου φτάνει η βενζίνη που έχω για να λειτουργεί η γεννήτρια. Από κει και πέρα Blog γιοκ.
Το απόγευμα παρόλα αυτά έπεσε κάπως ο αέρας και όλοι οι κίρκοι πούχαν μαζευτεί στο νησί έφυγαν ένας ένας όλοι. Ας πάνε στο καλό, τους απόλαυσα και τους έβγαλα πολλές φωτογραφίες.

Το πρόγραμμα ήταν να γράψω για το χώμα και το νερό, αλλά έκανε κρύο, πάγωσα όσο βγήκα έξω και δε μουρχόταν να γράψω κονσέρβα για κάτι που δεν το σκέφτηκα καθόλου σήμερα, όπως τις άλλες μέρες. Βρήκα ευκαιρία, εν όψει σωσίματος βενζίνης, να δουλέψω λίγο μέσα. Σας αφήνω λοιπόν να ρίξετε μια ματιά στο "μέσα". Τα βιβλία που έχω φέρει μαζί μου. Κάποια είναι "της δουλειάς", κάποια είναι για να διαβαστούν, κάποια τάχω πάντα μαζί μου, δυο τα διαβάζω τώρα.
Ήθελα να γράψω όμως δυο κουβέντες και για το birdwatching, ελληνιστί πουλολόγημα ή ορνιθοπαρατήρηση, γιατί έκανα πολύ αυτές τις μέρες με τους κίρκους. Σας λέω είναι "φάρμακο": Πας (κατά κανόνα) σε ωραία μέρη, βλέπεις κάτι ωραίο (κι αυτό που βλέπεις είναι αυτό που είναι), είσαι συνεχώς στη φύση, κρατάς σε εγρήγορση τις αισθήσεις σου για να τα αναγνωρίσεις -αν θες, αν δε θες απλώς κοιτάς και απολαμβάνεις- δεν "πρέπει" τίποτα, μαθαίνεις, γνωρίζεις άλλους ανθρώπους, δεν καταστρέφεις τη φύση, δεν πειράζεις τους άλλους, δεν καταναλώνεις. Πλουτίζεις, χαλαρώνεις, γλυκαίνεις. Για δείτε το! Κάτι ξέρουμε εμείς οι τρελλοί ορνιθολόγοι (www.ornithologiki.gr).

ΗΜΕΡΑ ΤΩΝ ΚΙΡΚΩΝ

Χτες, φυσικά ήταν η μέρα του Βαγγελάκη.

Στον πουλόκοσμό μου όμως, χτες ήταν η μέρα των Μύχων. Από τα χαράματα, μπουνάτσα είχε, άρχισαν να μαζεύονται, ο Θεός ξέρει από που, και να πετούν σε μικρές ομάδες ξυστά πάνω από τα κύματα, σε μια ζώνη περί τα 300 μέτρα μακριά από την ακτή του νησιού. Από καιρό σε καιρό τα σμήνη εφορμούσαν στη θάλασσα απότομα, ο ένας μετά τον άλλο. Αφού έτρωγαν κάτι από την επιφάνεια του νερού (πλαγκτόν; γόνο;), πέταγαν αλλού κάποιοι, οι υπόλοιποι ακολουθούσαν και το πράγμα επαναλαμβανόταν. Όλα σιωπηλά. Πάνω από 300 μέτρησα τελικά. Μερικές δεκάδες γλάροι παρακολουθούσαν από κοντά και πέταγαν κι αυτοί πότε πότε στα σημεία του μεγάλου τσιμπουσιού, αλλά δεν προσπαθούσαν να φάνε κάτι. Προφανώς δεν έβρισκαν κάτι που να τους ενδιαφέρει. Κάποιες Καλικατζούνες κοιτούσαν απορημένες και συνέχιζαν τις βουτιές τους για ψαράκια. Γύρω στις 11 η μεγάλη κινητικότητα σταμάτησε, τα πουλιά έκατσαν διάσπαρτα δώθε κείθε, αλλά στις ίδιες περιοχές και το ένα σχετικά κοντά με το άλλο, παρατεταγμένα σχεδόν πάνω σε κάτι γυαλιστερές τεθλασμένες ζώνες στην επιφάνεια του νερού σαν ζώνες θαλάσσιων ρευμάτων, και συνέχισαν μέχρι τις 4 μμ ήσυχα το φαί τους, βουτώντας συνεχώς τα ράμφη τους εν είδει κουταλιών στην επιφάνεια της θάλασσας, προφανώς τρώγοντας κάτι. Μετά άρχισαν σιγά σιγά να φεύγουν. Είχαν φύγει όλοι μέχρι τις 6μμ.

Η νύχτα έπεσε με τέλεια μπουνάτσα, γλυκειά και με ένα μισοφέγγαρο υγρό και νοσταλγικό.

Σήμερα το πρωί όμως όταν ξύπνησα, στις 7πμ, φυσούσε γραίγος 6-7 μπωφόρ και η θάλασσα φουρτουνιασμένη. Βγήκα έξω και τι να δω; Το νησί ήταν γεμάτο μεταναστευτικά όλων των ειδών: Λευκές και Κίτρινες σουσουράδες, Καρβουνιαραίοι, Τσαλαπετεινοί, Σταχτοπετρόκληδες, Ασπροκωλίνες.
Το μάτι μου έπεσε όμως στο κέντρο του νησιού, που, σκουροκαφέ σιλουέτες κάθονταν ακίνητες πάνω στις αστοιβές και περίμεναν: πάνω από 12 Καλαμόκιρκοι. Με το που με είδαν σηκώθηκαν, όλοι κι άλλοι τόσοι. Ακόμη πιο πολλοί φτερούγιζαν από πάνω. Ο άνεμος συνέχισε αμείωτος όλο το πρωί. Πολλά μικροπούλια, άρχισαν να κάθονται στα απάνεμα μέρη. Αντίθετα οι Καλαμόκιρκοι, στην πλειοψηφία τους αρσενικοί (9 στους 10) και οι επίσης πολύ εντυπωσιακοί αρσενικοί Στεπόκιρκοι άρχισαν να περνούν ένας ένας, σε παρέλαση μπροστά από το φάρο με κατεύθυνση προς βοριά. Πολλοί τα κατάφερναν και συνέχιζαν πάνω από τη θάλασσα. Άλλοι μόλις έφταναν στο βορεινό ακρωτήρι, έκαναν μεταβολή και ξαναγυρνούσαν πίσω (και φαντάζομαι ξαναπροσπαθούσαν μετά). Μέτρησα πάνω από 90 από τους πρώτους και 15 από τους δεύτερους. Και απέξω αλλά και μέσα από το παράθυρο του φάρου απόλαυσα τα υπέροχα αυτά αρπακτικά από κοντά, γιατί με τέτοιο αέρα δεν ήταν δυνατόν να κάνω μετρήσεις, έτσι πέρασα πολύ χρόνο μέσα. Το σούρουπο πήγα στο νότιο τμήμα του νησιού με την ψηλή και πυκνή βλάστηση από αγριελιές και σχίνα. 10-12 Καλαμόκιρκοι πετούσαν από πάνω. Ξαφνικά δόθηκε συναγερμός και ξεπετάχτηκαν από τα σύδεντρα ίσαμε 76 Καλαμόκιρκοι που είχαν ήδη φτάσει και θα περάσουν τη νύχτα στο νησί (μάλλον).
Το συνεργείο από το MEGA που ήταν να έρθει σήμερα για να πάρει συνέντευξη από τον «ερημίτη», έφτασε στον Άγιο Κωνσταντίνο και γύρισε πίσω. Δεν θα υπήρχε τρόπος να φτάσουν από Αλόννησο στην Ψαθούρα. Το χειμώνα η Ψαθούρα δεν ξέρει από προγραμματισμό.

Οι κίρκοι αντίθετα δεν έχουν να επιστρέψουν πουθενά. Και συνεχίζουν.

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ

Βαγγελάκη μου,
σου οφείλω: να αγωνιστώ όσο μπορώ ώστε νάχεις καθαρό αέρα, νερό και φαγητό χωρίς δηλητήρια. Νάχεις την πιθανότητα να δεις μια φώκια όπως την είδα εγώ, σε μια θάλασσα καθαρή και πλούσια, σε ένα νησί αμόλυντο από κτίρια, τσιμέντα και δρόμους. (Δύσκολος και περίπλοκος αγώνας· και δεν έχω όλες τις απαντήσεις).
Σου οφείλω: να λευτερωθώ όσο μπορώ περισσότερο από τα δεσμά που με δένουν μ’ ένα σωρό άχρηστα υλικά αγαθά και να παλέψω ώστε να θυμάσαι ότι η γενιά των γονιών και των παπούδων σου μπορεί να έκανε πολλά λάθη, αλλά τουλάχιστον στο τέλος, όσο δεν ήταν ακόμη ανεπίστρεπτα αργά, προσπάθησε να διορθώσει τα χειρότερα.
Σου οφείλω: να κάνω ότι περνάει από το χέρι μου ώστε να μη θυμάσαι ότι καθίσαμε άπρακτοι και παθητικοί μέχρι το τέλος να παρακολουθούμε άβουλα την καταστροφή του πλανήτη, την αύξηση της αδικίας και της εκμετάλλευσης σε βάρος των ανθρώπων, της φύσης και των φυσικών πόρων και σε βάρος της δικής σου ζωής.
Σου οφείλω: να πράξω ότι δύναμαι για να μη θυμάσαι τα χρόνια αυτά σαν την περίοδο που αλλοιώθηκε βάναυσα το ελληνικό τοπίο, φτώχυνε δραματικά η άγρια φύση στον τόπο αυτό κι ούτε δείγμα δεν έμεινε αλώβητο για να θυμίζει πως ήταν πραγματικά η πατρίδα μας.
Σου οφείλω... σου οφείλω... σου οφείλω.
Σου οφείλω και άλλα πολλά, που ακόμη και στα δικά μου αυτιά ηχούν μελοδραματικά, γιατί μάλλον δεν έχω παλέψει αρκετά και συνειδητά, δίνοντας χρόνο και παραχωρώντας ανέσεις για να υπάρξει χώρος για τα αυτονόητα. Ούτε πίστευα ότι θάχα κάθε μέρα να αντιμετωπίσω και να ψάχνω απαντήσεις για τόσες και τόσο δύσκολες ερωτήσεις: Τι είναι πρόοδος; Τι μας κάνει ευτυχισμένους; Τι σημαίνει φύση στην καθημερινότητά μου; Πως αποκτά κανείς σήμερα την ισορροπία ανάμεσα στη σωματική και πνευματική εργασία; Ούτε φαντάστηκα ότι είμαστε σε μια εποχή που απαντήσεις βρίσκεις, όσο λες όχι στις ετοιμοπαράδοτες λύσεις που σου προσφέρουν.

Βαγγελάκη μου Χρόνια σου Πολλά. Η ζωή σου νάναι γεμάτη συγκινήσεις.

Και δε θα λείψω ξανά ποτέ τόσο πολύ γιατί... μου λείίίίίίίίίίίίίίίίίίίππειιιιιιιιιιιιιιις.

αλόννησος ΨΑΘΟΥΡΑ

Η Ψαθούρα είναι αλόννησος. Πάει να πει θαλασσινό νησί· δηλαδή, δεν την αγκαλιάζει απλώς η θάλασσα, όπως όλα τα νησιά· προέρχεται από τη θάλασσα, είναι κομμάτι του θαλασσινού σύμπαντος, όχι κομμάτι της στεριάς. Μ’ άλλα λόγια, σ’ άλλες εποχές θα λέγαμε: ανήκει στο βασίλειο του Ποσειδώνα, όχι του Δία.
Δεν είναι μόνο που η αρμύρα καβαλάει τους αέρηδες και καταδυναστεύει όλο το νησί, αλλά και η όποια χερσαία υπόσταση της νήσου είναι ασήμαντη μπροστά στη θαλάσσια. Κι ας βλέπουμε εμείς ότι το νησί είναι στεριά. Η θάλασσα είναι που έχει εδώ τον πρώτο λόγο. Το νησί είναι παιδί της θάλασσας· το γέννησε από τα σπλάχνα της με μια έκρηξη υποθαλάσσιου ηφαιστείου εδώ κι εκατομμύρια χρόνια (Αν υπάρχει σχέση μεταξύ ηφαιστειακότητας και των σεισμών του 19ου αι., του 1965 και του 1973 δεν το ξέρω).
Στα γύρω νερά βρίσκονται καλά ψαροτόπια, έτσι οι Αλοννησιώτες ψαράδες (αλλά κι άλλοι από τη Χαλκιδική κυρίως, τη Λαμία, τη Βόρεια Εύβοια) έρχονται δω συχνά για να ψαρέψουν ιδίως την άνοιξη. Άλλωστε και στο μεγάλο «πάγκο» των Γιούρων να θέλει να ψαρέψει κάποιος, όταν έχει καιρό στην Ψαθούρα έρχεται να πιάσει.
Γενικώς όμως τα νερά της Ψαθούρας είναι ο φόβος και ο τρόμος των ψαράδων, έτσι όπως είναι γεμάτα ξέρες και όπως τη δέρνουν οι ανέμοι απ’ όλες τις μεριές.
Άλλωστε οι ξέρες και το χαμηλό σχήμα του νησιού που το κάνει να μη φαίνεται από μακριά, όπως και το γειτονικό Ψαθονήσι ήταν η αιτία πολλών ναυαγίων γνωστών (και αρκετών άγνωστων φαντάζομαι). Αντιγράφω τα γνωστά επιγραμματικά από το βιβλίο του Κ. Μαυρίκη "Άνω Μαγνήτων Νήσοι" :
· Κλασική εποχή (4ος αι. π.Χ.) δυτικά του νησιού, διαλυμένο, συλημένο.
· Τελευταίο τέταρτο 19ου αι. Δανέζικο εμπορικό. Αφορμή για το χτίσιμο του φάρου.
· Πλοίο με τη χάλκινη επικάλυψη. Ψαθονήσι. «Πολύ πριν τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο».
· Δεκαετία ’60 (;): Πέραμα (τύπος σκαριού) Ψαθονήσι.
· Δεκαετία ’60 (;): Λίμπερτυ με μετάλλευμα (μινεράλι)
· 1991, Αύγουστος : «Παναγία Τήνου», τουριστικό, ξύλινο, (Φαίνεται ακόμη η μηχανή και μεγάλα κομμάτια του πλοίου ξεβρασμένα στις παραλίες).

Με τις μεταμορφώσεις της, τις αλλαγές, τις γλύκες της και τα ξεσπάσματά της, με τις χίλιες δυο εικόνες της, μ' έχει συνεπάρει η θάλασσα αυτές τις μέρες. Φαίνεται, μετά από τόση παραμονή στο θαλασσινό βασίλειο της αλοννήσου Ψαθούρας, άρχισε να ξυπνάει και να κουνιέται μέσα μου η νησιώτική μου ράτσα (ο Κεφαλλονίτης και ο Συριανός) και να αντιμάχονται τη βουνίσια (που δεν μπορεί παρά να σχετίζεται με την Κρήτη). Μαύλισμα το λέγαν αυτό παλιά. Μαύλισμα θαλασσινό.

ΑΝΕΜΟΕΣΣΑ

Έτσι όπως είναι το σχήμα της Ψαθούρας χαμηλό και επίπεδο, τα ρεύματα του ανέμου δεν αλλάζουν πορεία, απλώς η ταχύτητά τους αυξάνεται ακόμη πιο πολύ πάνω στο νησί. Ούτε υπάρχουν μέρη απάγκια για να προστατευτεί από τον άνεμο κανείς, παρεκτός ανάμεσα στις πυκνές λόχμες άγριας ψηλής βλάστησης από αγριελιές και σχίνα που υπάρχουν κυρίως στο νότιο τμήμα του.
Οι πιο συχνοί άνεμοι, οι πιο δυνατοί κι αυτοί που σφυροκοπούν αλύπητα το νησί τον περισσότερο χρόνο είναι οι βοριάδες. Έχουν αφήσει ξεκάθαρη την υπογραφή τους πάνω στη βλάστηση του νησιού. Όλα τα δεντράκια είναι γερμένα προς το νοτιά κι οι θάμνοι αντί να είναι σφαιρικοί έχουν τη βορινή τους μεριά επίπεδη και υπό κλίση και μισόξερη από την αρμύρα. Γιατί ο βοριάς κουβαλάει μαζί και σταγόνες θάλασσα που καίνε τα τρυφερά φυντάνια, έτσι τα φυτά ξεραίνονται από τη βορεινή και αυξάνονται και είναι θαλερά μόνο προς την απάνεμη πλευρά. Όσο προχωρά κανείς όμως στη νότια μεριά του νησιού η ένταση του βοριά πέφτει, εξ’ ου και οι λόχμες δάσους υπάρχουν μόνο στο νοτιά αλλά και το σχήμα των θάμνων και των φρυγάνων εκεί γίνεται πιο φυσιολογικό.
Ο άνεμος είναι μια από τις βασικές φυσικές δυνάμεις που επηρεάζουν και διαμορφώνουν την άγρια –και την ανθρώπινη- ζωή πάνω στις νησίδες αυτές. Το τυπικά ημισφαιρικό σχήμα των φρυγάνων, επίσης σχετίζεται με τον άνεμο. Την αντίσταση σε αυτόν αλλά και τη μείωση της εξάτμισης που σχετίζεται με αυτόν (αλλά όχι μόνο). Να σημειωθεί δε ότι τα ταξιδιάρικα ανοιξιάτικα πουλιά που μεταναστεύουν προς το βορά δεν ταξιδεύουν ούτε με ισχυρό βοριά (κόντρα) ούτε με ισχυρό νοτιά (ούριο), ούτε φυσικά με ισχυρούς πλάγιους ανατολικούς και δυτικούς ανέμους. Το καλύτερό τους είναι το ελαφρύ βοριαδάκι για να πηγαίνουν κόντρα με υψηλή άντωση πάνω στις αεροδυναμικές τους φτερούγες. Αλλά και το σχήμα του κτιρίου που στηρίζει το φάρο είναι κυλινδρικό επίσης γιατί είναι εκείνο που αντέχει καλύτερα τις φοβερές δυνάμεις που εξασκούνται από τον άνεμο.
Άνεμος, ήλιος, θάλασσα, γη, νερό, άνθρωπος, αστοιβή, τετράποδα, πουλιά, Καλικατσού: να τα αλληλεξαρτώμενα κομμάτια που φτιάχνουν αυτό που μέσ’ στο μυαλό μου αντιλαμβάνομαι ως Ψαθούρα και θα προσπαθήσω να σας κοινωνήσω τις επόμενες μέρες. Με τις αναπόφευκτες παρεμβολές απρόβλεπτων γεγονότων.

Το μπουρίνι πέρασε χτες κι από την Ψαθούρα. Με την ταραχή μου από την επίσκεψη της φώκιας χτες, δεν έγραψα τίποτε γι’ αυτό. Ο νοτιάς αρχίνισε να λυσσομανάει από προχτές το βράδυ. Τα πάντα σφύριζαν και βούιζαν, δεν μπορούσα να περπατήσω έξω. Τη νύχτα, το μεγάλο χάλκινο συρματόσκοινο της γείωσης που κρέμεται από την κορφή του φάρου ελεύθερο, άρχισε να πάλλεται πέρα δώθε και να κάνει ένα διαολεμένο θόρυβο πάνω στη σύνδεσή του με τον τοίχο. Με το πρώτο φως (χτες) ο νοτιάς, μαλακωμένος πια, έφερε τελικά μια δίωρη γλυκιά βροχή. Το καλύτερο δώρο για όλα τα ζωντανά που ζουν πάνω στο νησί, φυτά και ζώα. Από κάπου πολύ βαθιά μέσα μου, από τον κόσμο των ενστίκτων μου φαίνεται, ανέβηκε και με πλημμύρισε ολόκληρο μια επιφανειακά ανεξήγητη ικανοποίηση. Μετά, όταν άρχισαν να πέφτουν οι πρώτοι κεραυνοί, επίσης από πολύ βαθιά μέσα μου, σίγουρα από τον κόσμο των ενστίκτων, ένας επιφανειακά ανεξήγητος φόβος με πλησίασε. Τα χρειάστηκα. Θυμήθηκα τις ιστορίες που μούλεγε ο φαροφύλακας για κεραυνούς που τα είχαν κάψει όλα «κι ευτυχώς που δεν ήμασταν μέσα τότε, αλλιώς...». Πέρασαν όμως χωρίς κακό. Το μεσημέρι ο αέρας καταλάγιασε, η ατμόσφαιρα λαγάρισε και βγήκε ο ζωοδότης. Μια λαμπερή και διάφανη ανοιξιάτικη μέρα.
Έστρεψα στο νότο. Τα Ερημονήσια ήρθαν για πρώτη φορά τόσο κοντά μου, και, λες και μεγάλωσαν, πλημμύρισαν το τοπίο με τους όγκους τους. Το Πιπέρι, τα Γιούρα, δίπλα, η Κυρα Παναγιά από πίσω, το Ξερό, η Αλόννησος, σε απόσταση αναπνοής. Όλα στο πιάτο. Όλο το Αρχιπέλαγος των Βορείων Σποράδων αμφιθεατρικά και γω να το κοιτάζω από το πίσω κάθισμα.
Γύρισα στο βορά. Ο Άθωνας εμφανίστηκε στο βάθος, για δεύτερη φορά μετά από 19 μέρες που ‘μαι εδώ, στεφανωμένος βέβαια με τη νεφοκορόνα που σπάνια αποχωρίζονται τα ψηλά βουνά. Η βροχή άνοιξε το δρόμο στο φως κι έκανε όλο το βορειοδυτικό Αιγαίο να μοιάζει πιο οικείο, πιο φιλικό, πιο κοντινό. Πιο στα μέτρα του ανθρώπου.

Σήμερα πάλι χάθηκαν όλα. Βροχή, συννεφιά κι αέρας όλη μέρα.