ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΚΟΣΜΟΙ
19 Μαρτίου 2007
Ένα νησί, ένας μικρόκοσμος, τέσσερις κόσμοι στο μυαλό μου, αλλά δεν μπορώ να τους δω όλους με τα μάτια μου.
Ο πρώτος κόσμος λέγεται θάλασσα και αν δεν υπήρχε αυτός η Ψαθούρα δε θα λεγόταν νησί. Είναι ο γαλάζιος κόσμος της σμέρνας, των ψαριών, των δελφινιών, και της φώκιας. Εγώ βλέπω, μπορώ να δω, μόνο την επιφάνειά του. Με τον κόσμο αυτό με συνδέουν οι Καλικατζούνες. Είναι ένας κόσμος που το ξέρουν καλά γιατί εκεί μέσα κυνηγούν. Κι εγώ προσπαθώ να μάθω καλά τις Καλικατζούνες.
Ο δεύτερος είναι ο δικός μου κόσμος, πάνω στη στεριά. Εδώ κινούμαι εγώ. Μπορώ να τον δώ και να τον περπατήσω. Τον μοιράζομαι με χίλια άλλα πλάσματα και με τις Καλικατζούνες, γιατί κι αυτές κάνουν τις φωλιές τους και ξεκουράζονται στα όρια του κόσμου αυτού με τη θάλασσα. Είναι ένας κόσμος με βράχια μαύρα, ανδεσίτες από ηφαίστεια που εξερράγησαν 20 εκατομύρια χρόνια πριν. Είναι ένας κόσμος επίπεδος, 771 στρέμματα, το ψηλότερο σημείο του είναι το κουβούκλιο του φαναριού (17 +25 μέτρα).
Ο τρίτος είναι ένας κόσμος που σκεπάζει τουλάχιστον τα 600 από τα 771 στρέμματα του νησιού. Είναι ο μυστηριακός κόσμος κάτω από το πυκνό και αδιαπέράστο στρώμα που σχηματίζουν τα πυκνά σχοίνα και οι ακόμη πιο πυκνές κι αγκαθωτές αστοιβές. Κι αυτού του κόσμου βλέπω μόνο την επιφάνεια και κινούμαι ανάμεσα στα κενά που αφήνει, αλλά δεν μπορώ να τον προσπελάσω, ούτε να δω το εσωτερικό του.Μόνο κλεφτές ματιές στα άκρα του μπορώ να ρίξω. Είναι για μένα σαν ένας άλλος πλανήτης: Είναι ένας κόσμος που φαντάζομαι . Είναι ο κόσμος των αρουραίων, των αγριοκούνελων και των σαυρών.
Ο τέταρτος είναι ένας κόσμος που βλέπω μεν αλλά δεν μπορώ κι αυτόν να τον προσπελάσω, να μπω και να ζήσω μέσα του. Είναι ο αέρας, ο κόσμος που διαφεντεύουν τα πουλιά. Αδιαμφισβήτητοι τσιφλικάδες στον κόσμο αυτό είναι η συμμορία των γλάρων που ελέγχουν το νησί άπ΄'ακρη σε άκρη. Το τσιχλογέρακο είναι ένας απλώς δερβέναγας της κεντρικής λόχμης από αγριελιές. Οι γλάροι τίποτα και κανέναν δεν φοβούνται. Κάνουν πίσω μόνο όταν αντηχεί στον ουρανό η στριγγιά κραυγή του Πετρίτη ή του ζευγαριού των Πετριτών, που, εικάζω, μας επισκέπτονται από τα Γιούρα κάθε τόσο για να θυμίσουν την επικυριαρχία τους και σε τούτο εδώ το νησί.
Ένα νησί, ένας μικρόκοσμος, τέσσερις κόσμοι στο μυαλό μου, αλλά δεν μπορώ να τους δω όλους με τα μάτια μου.
Ο πρώτος κόσμος λέγεται θάλασσα και αν δεν υπήρχε αυτός η Ψαθούρα δε θα λεγόταν νησί. Είναι ο γαλάζιος κόσμος της σμέρνας, των ψαριών, των δελφινιών, και της φώκιας. Εγώ βλέπω, μπορώ να δω, μόνο την επιφάνειά του. Με τον κόσμο αυτό με συνδέουν οι Καλικατζούνες. Είναι ένας κόσμος που το ξέρουν καλά γιατί εκεί μέσα κυνηγούν. Κι εγώ προσπαθώ να μάθω καλά τις Καλικατζούνες.
Ο δεύτερος είναι ο δικός μου κόσμος, πάνω στη στεριά. Εδώ κινούμαι εγώ. Μπορώ να τον δώ και να τον περπατήσω. Τον μοιράζομαι με χίλια άλλα πλάσματα και με τις Καλικατζούνες, γιατί κι αυτές κάνουν τις φωλιές τους και ξεκουράζονται στα όρια του κόσμου αυτού με τη θάλασσα. Είναι ένας κόσμος με βράχια μαύρα, ανδεσίτες από ηφαίστεια που εξερράγησαν 20 εκατομύρια χρόνια πριν. Είναι ένας κόσμος επίπεδος, 771 στρέμματα, το ψηλότερο σημείο του είναι το κουβούκλιο του φαναριού (17 +25 μέτρα).
Ο τρίτος είναι ένας κόσμος που σκεπάζει τουλάχιστον τα 600 από τα 771 στρέμματα του νησιού. Είναι ο μυστηριακός κόσμος κάτω από το πυκνό και αδιαπέράστο στρώμα που σχηματίζουν τα πυκνά σχοίνα και οι ακόμη πιο πυκνές κι αγκαθωτές αστοιβές. Κι αυτού του κόσμου βλέπω μόνο την επιφάνεια και κινούμαι ανάμεσα στα κενά που αφήνει, αλλά δεν μπορώ να τον προσπελάσω, ούτε να δω το εσωτερικό του.Μόνο κλεφτές ματιές στα άκρα του μπορώ να ρίξω. Είναι για μένα σαν ένας άλλος πλανήτης: Είναι ένας κόσμος που φαντάζομαι . Είναι ο κόσμος των αρουραίων, των αγριοκούνελων και των σαυρών.
Ο τέταρτος είναι ένας κόσμος που βλέπω μεν αλλά δεν μπορώ κι αυτόν να τον προσπελάσω, να μπω και να ζήσω μέσα του. Είναι ο αέρας, ο κόσμος που διαφεντεύουν τα πουλιά. Αδιαμφισβήτητοι τσιφλικάδες στον κόσμο αυτό είναι η συμμορία των γλάρων που ελέγχουν το νησί άπ΄'ακρη σε άκρη. Το τσιχλογέρακο είναι ένας απλώς δερβέναγας της κεντρικής λόχμης από αγριελιές. Οι γλάροι τίποτα και κανέναν δεν φοβούνται. Κάνουν πίσω μόνο όταν αντηχεί στον ουρανό η στριγγιά κραυγή του Πετρίτη ή του ζευγαριού των Πετριτών, που, εικάζω, μας επισκέπτονται από τα Γιούρα κάθε τόσο για να θυμίσουν την επικυριαρχία τους και σε τούτο εδώ το νησί.
