10 Μαρτίου 2007
Ένας από τους συγκατοίκους μου στο νησί!
Διάβασα τις προάλλες μια φράση που είπε κάποιος, αλλά δεν μπορώ να θυμηθώ ποιος: "Η προστασία της φύσης είναι ανώτατη έκφραση πολιτισμού" ή κάτι τέτοιο. Μήπως ξέρει κανείς ποιος την είπε; Μου φαίνεται ότι από αυτή την άποψη τουλάχιστον είμαστε λιγάκι απολίτιστοι στην Ελλάδα. Δεν είναι επιτέλους καιρός να κάνουμε κάτι γι αυτό; Ή κι αυτά μόνο στα όνειρά του μπορεί να τα βλέπει κάποιος να πραγματοποιούνται στη χώρα αυτή;

9 Μαρτίου 2007 (διαβάστε τα δυο προηγούμενα σημερινά για να καταλάβετε)

Να κι οι υπέροχες μαλκόλμιες. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο ελληνικό όνομα. Μήπως ξέρει κανείς; αν και η ομορφιά δεν χρειάζεται όνομα.

9 Μαρτίου 2007

Να ένας Δεντροφυλλοσκόπος Phylloscopus collybita στα βράχια της ακτής, ή μπας και δεν είναι και τους αναγνώρισα λάθος; Κουίζ για ορνιθολόγους!

5η μέρα στο νησί

Παρασκευή 9 Μαρτίου 2007

Η μετανάστευση έχει αρχίσει, αλλά και σήμερα είχε βοριά και βορειοδυτικό ισχυρό άνεμο μέχρι και 6 ως 7 Μπωφόρ εδώ στο νησί και ελάχιστα καινούργια πουλιά έφτασαν.
Με το που βγήκα το πρωί έξω για να πιω τον καφέ μου, τον είδα. Περπατούσε κολλητά στο βορεινό τοιχαλάκι του αυλόγυρου και συγκεντρωμένος ανεβοκατέβαζε το κεφάλι χτυπώντας επίμονα το χώμα με το ράμφος. Κάθε τόσο έκανε κλαπ και κάτι κατέβαζε. Αν και έψαξα μετά δεν κατάλαβα τι ήταν αυτό που έτρωγε. Όπως και πριν από μερικά χρόνια που τον είδα ανάμεσα στα έρημα καλντερίμια των Κήπων στο Ζαγόρι και ένιωσα πως ήρθε η άνοιξη, έτσι και σήμερα, αν και είχα ακούσει και είχα δει κι άλλα πουλιά, ο πρώτος τσαλαπετεινός με έκανε να αισθανθώ πως ήρθεν επιτέλους η άνοιξη κι ας πρόκειται για μια εντελώς χειμωνιάτικη κρύα μέρα. Κατερίνα Φ. συμφωνώ μαζί σου!
Κατά τα άλλα συνέχισα το ψάξιμο για φωλιές Καλικατζούνων. Τα κλου της ημέρας: ένα αγριοκούνελο που πετάχτηκε βιαστικά από μια άδεια, περσινή, φωλιά καθώς πλησίαζα· οι υπέροχες ολάνθιστες συστάδες της Malcolmia flexuosa naxensis σε αντίθεση με την κατάμαυρη λάβα· οι αεικίνητοι Δασοφυλλοσκόποι Phylloscopus collybita που πετώντας γρήγορα σαν έντομα και κάνοντας απότομες στροφές και προσγειώσεις κυνηγούσαν, έντομα μάλλον, ανάμεσα στα εντυπωσιακά, μαύρα, μεγάλα και στρογγυλεμένα βασαλτικά λιθάρια της ακτής.

Πέμπτη 8 Μαρτίου 2007

Φυσάει βοριάς σήμερα όλη τη μέρα και εμπόδισε τα μεταναστευτικά πουλιά να φτάσουν, όπως χτες που όλη τη μέρα εμφανίζονταν κίρκοι, τρίγγες, ερωδιοί, καρβουνιάρηδες, φυλλοσκόποι, γεράκια και άλλα. Σήμερα τίποτα. Το τσιχλογέρακο, ο δερβέναγας του νησιού κάνει τις γνωστές περιπολίες και διώχνει όλους τους παρείσακτους για να μη του φάνε τους μεζέδες. Το πρωί καφές με τη σόμπα υγραερίου και ξεκίνημα για ψάξιμο και εντοπισμό νέων φωλιών καλικατζούδων. Έχω βρεί δέκα μέχρι σήμερα αλλά θέλει προσοχή γιατί τα μεγάλα κομμάτια λάβας στην ακτή ξεκολλάνε συχνά πυκνά. Πολλές είναι μη προσεγγίσιμες και το μόνο που κάνω είναι να τις εντοπίζω από τις άσπρες κουτσουλιές πάνω στα μαύρα βράχια και να τις κοιτώ από μακριά, χωρίς να βλέπω τίποτα μέσα. Το μεσημέρι επιστροφή για κολατσιό και καφέ. Το απόγευμα διαδρομές για μέτρηση μεταναστευτικών. Μόλις λίγο πριν το σούρουπο μαζεύομαι. Πλένομαι, ετοιμάζω γρήγορο βραδινό, ανάβω τη σόμπα πετρελαίου και βάζω μπρος τη γεννήτρια. Συνδέομαι στο διαδίκτυο, αδειάζω τις φωτoγραφίες, ενημερώνω το blog, κατεβάζω και απαντάω e-mail. Η γεννήτρια δουλεύει για 3-4 ώρες. Ύπνος στις 11-11.30, αφού πρώτα βγω έξω για τη νυχτερινή ανάγνωση του ουρανού. Έτσι ήταν ως τώρα, με μικρά διαλείματα για τηλεφωνήματα, διάβασμα, γράψιμο. Οι ιδέες πολλές, οι εικόνες καταιγιστικές, απίστευτης ομορφιάς. Οι πολυπληθέστεροι και πιο εμφανείς μόνιμοι συγκάτοικοί μου: ασημόγλαροι, καλικατζούνες (βέβαια), μύχοι (ανοιχτά), αρουραίοι, αγριοκούνελα, σχίνοι, μυρτιές, αγριελιές, αστοιβές (μακράν οι Κινέζοι της Ψαθούρας), μαγκούτες (η Ferula communis), και φυσικά οι γουστέρες Podarcis erhardii, και τα ίτσια (Narcissus pseudonarcissus μάλλον γιατί στα φυτά δεν είμαι δυνατός) που τάφεραν μαζί τους οι κάτοικοι εδώ του νησιού για να ομορφαίνουν τις αυλές τους κι αυτά ξεχύθηκαν σε όλο το νησί με σκοπό να το μεθύσουν με το άρωμά τους.

Πέμπτη 8 Μαρτίου 2007

Ονειρεύτηκα να μείνω μερικές βδομάδες το χειμώνα στην Ψαθούρα για να κοιτάξω καθαρά τον εαυτό μου τώρα στα 48 που έχω αρκετά πίσω μου και (θεωρητικά) κάποια μπροστά μου. Γιατί, τι θα θυμόμαστε στη ζωή μας έξω από τέτοιες αποκοτιές. Ονειρεύτηκα να είμαι εκεί με τη Βάλια και το Βαγγέλη γιατί θα ήταν μια αξέχαστη εμπειρία για όλους μας. Ονειρεύτηκα να μελετήσω τις καλικατζούνες (έτσι τις λένε εδώ οι Αλοννησιώτες) για να μάθουμε κάτι περισσότερο για τα μυστηριώδη αυτά θαλασσοπούλια. Ονειρεύτηκα να αποτελέσει αυτή η δράση την αφορμή για να συνεργαστούμε στενά και στενότερα οι τρεις πολύ δραστήριες οργανώσεις και να μας φέρει αυτό πιο κοντά , γιατί όσο πιο κοντά είμαστε τόσο πιο δυνατοί γινόμαστε. Ονειρεύτηκα να γίνει αυτή η δράση αφορμή για να τραβήξει λιγάκι πιο πολύ την προσοχή του κόσμου στην Ελλάδα με τις θαυμάσιες αυτές περιοχές, τα πολύτιμα πετράδια της πατρίδας μας (την ψυχή της πατρίδας μας) . Ονειρεύτηκα να γίνει αυτό μια ακόμη αφορμή να ξυπνήσει λίγο πιο πολύ η πολιτεία και οι πολιτικοί για να φτιαχτεί επιτέλους στην Ελλάδα ένα απλώς αξιοπρεπές σύστημα για την ουσιαστική προστασία των προστατευόμενων περιοχών, εξίσου σημαντικών με τα αρχαιολογικά μας μνημεία. Ονειρεύτηκα τέλος, ότι κάποιοι νέοι , κάπου θα εμπνευστούν από κάτι σαν κι αυτό και θα σκύψουν λιγάκι περισσότερο στη φύση για να την αφήσουν να τους μαγέψει.

Πολύ ονειρεύεσαι!

Για να γίνει αυτό πραγματικότητα δούλεψαν και πρόσφεραν βοήθεια τόσοι πολλοί άνθρωποι, από τις τρεις οργανώσεις κι άλλοι πολλοί που καθόλου δεν τους ήξερα. Ο Αντρέας, η Τόνια, ο Μάριος, ο Γιώργος, η Μαρίτα, ο Δημήτρης, ο Κωνσταντίνος, ο Τάσος, η Δανάη, ο Jakob, o Πάνος, η Ελένη, ο Βασίλης, Ο Κώστας, ο Σπύρος, ο Κυρ Βαγγέλης, η κυρία Κούλα,

ο Γιώργος, ο Κώστας, η Σόνια κι άλλοι πολλοί, σίγουρα ξεχνώ κάποιους και από τις οργανώσεις και απέξω. Το πόσο σας ευχαριστώ όλους δε λέγεται. Και βέβαια τίποτα απόλα αυτά δεν θα είχε γίνει χωρίς τη συμπαράσταση και τη στήριξη από τη Βάλια. Το πόσο μου λείπει εκείνη και ο Βαγγελάκης δε λέγεται (το μόνο πράγμα νομίζω που με κάνει δυστυχή). Ελπίζω η Ναυσικούλα να τα διαβάζει αυτά από εκεί που βρίσκεται.

Το ψάξιμο για φωλιές ξεκίνησε. Θα τελειώσει αύριο. Ως τότε -και μετά- οι καλλικατζούνες θα συνεχίσουν να κλωσσούν τα αυγά τους και να προστατεύουν τα μικρά τους, όπως μια σήμερα, που καθώς πλησίασα στη φωλιά της, άρχισε να με απειλεί τεντώνοντας το λαιμό της και ανοιγοκλείνοντας το στόμα της απειλητικά, βγάζοντας κάτι τρομακτικές φωνές που μόνο ο κέρβερος κι οι δράκοι των παραμυθιών φανταζόμουνα ότι βγάζουν!